Mijn bevallingsverhaal

Gepubliceerd op 8 april 2020 om 22:50

Het was 11 januari, 7 uur ’s ochtends, toen ik wakker werd van een lichte buikpijn onderin mijn buik. Ik ging naar het toilet en zag tot mijn schrik bloed. Altijd een beetje beangstigend om bloed aan te treffen bij een eerste zwangerschap. Ik rende snel richting de slaapkamer waar Michael nog lag te slapen. Ik maakte hem wakker en vertelde wat er gaande was. Samen belde we de verloskundige. Zij vertelde dat het mogelijk voor weeën of indalingsweeën konden zijn. Dit aangezien ons meisje nog niet ingedaald lag en het 10 dagen voor de uitgerekende datum was.

Aangezien er nog totaal geen regelmaat in de buikpijn zat geloofde ik haar en ging terug naar bed. Om half 10 werd ik weer wakker van de buikpijn en wist ik niet zo goed wat ik er mee aan moest. Overal op internet las ik dat wanneer de bevalling daadwerkelijk begint, je dit wel weet. Niet dus! In de middag hadden we een verjaardag van mijn schoonzus en ik had mezelf voorgenomen om hier dan als afleiding ook maar gewoon naar toe te gaan.


De buikpijn nam wel een beetje toe maar was nog steeds niet aanwezig met regelmaat. Wel had ik het gevoel dat ik op handen en knieën moest gaan zitten om de buikpijn een beetje te beperken. Michael zat naast mij, hield mijn hand vast en maakte stiekem een foto. Om deze vervolgens in de familie groepsapp te sturen met de tekst ‘’ wij zijn ietsjes later ’’. Iedereen op de verjaardag dacht natuurlijk dat we een grapje maakte, haha!

bevalling bevallingsverhaal birth giving birth baby babygirl

Eenmaal daar aangekomen, heb ik een uur lang op een stoel de buikpijn weg zitten zuchten (zo ongemerkt mogelijk). Toen ik opstond om naar het toilet te gaan werden de krampen opeens erger. Ik liep naar Michael toe en vertelde hem dat we nu écht wel naar huis moesten gaan. Hij dacht nog leuk zijn biertje op te kunnen drinken, maar helaas pindakaas! De tranen sprongen in mijn ogen, want als dit indalingsweeën of voor weeën waren…  Dan was ik zo het bokje bij het echte werk.


Eenmaal weer thuis aangekomen was er nog steeds geen regelmaat in de krampen, maar toch besloten we om de verloskundige nogmaals te bellen. Zij kwam toch langs, aangezien het nu al 20:00 ’s avonds was. Toen zij hier aan kwam, heeft ze wat checks gedaan als mijn bloeddruk meten en voelen of het kindje al ingedaald was. Dit was nog steeds niet het geval. Ook voelde ze inwendig en tot haar eigen verbazing had ik al 2 cm ontsluiting! Ze gaf Michael instructies om alvast wat spullen in de auto te zetten omdat ze dacht dat het in de nacht misschien wel verder zou vorderen.


Vanaf het moment dat zij weer naar huis ging, kwamen de weeën sneller achter elkaar. Ik ging in bad liggen om het warme water de buikpijn een beetje te laten kalmeren. Dit heb ik niet heel lang volgehouden aangezien ze steeds sneller op elkaar kwamen. Nog geen 2 uur nadat de verloskundige langs was geweest hebben we haar weer gebeld. Weer kwam zij langs en voelde inwendig, 5 cm ontsluiting!


‘’We gaan nu richting het geboortezorghuis’’ zei ze. Ik schrok er een klein beetje van en moest dan ook schakelen dat het dan nu echt zo ver was. Ons meisje kwam eraan! De autorit naar het geboortezorghuis in Harderwijk was echt een helse rit. Ik moest al zoveel weeën opvangen, dat de 15 rotondes die we over moesten echt pijnlijk waren. Michael probeerde me te kalmeren ‘’ we zijn er bijna liefje’’. Ik keek op en zag dat we er echt nog lang niet waren en nog zeker 15 minuten moesten rijden! ‘’ Niet liegen!’’ riep ik terug.


Het geboortezorghuis voelde als een fijne en soort van sfeervolle plek. Ik trok mijn kleding uit en ging meteen in het warme bad zitten. Heerlijk voelde dit voor het opvangen van de weeën. Michael zat naast mij (niet in het bad) en mocht absoluut niet mijn zijde verlaten (in al die tijd heeft die één keer mogen plassen). De weeën, die nu wel met flinke regelmaat kwamen, kon ik namelijk alleen opvangen als ik in zijn handen kon knijpen. Ik kreeg na een tijdje rug weeën en kon mijn positie in bad niet meer vinden. Na twee uur ging ik eruit en wou het liefste staan. Rond 00:00 ging de verloskundige nogmaals inwendig voelen en wat bleek? Ik had al 9,5 cm ontsluiting! Oh, ik weet nog dat ik dacht dat het einde nu echt in zicht was! Maar helaas, niets was minder waar.

 

baby babygirl birth bevalling

De laatste 0,5 cm kwam namelijk maar niet. Drie uur lang heb ik weeën opgevangen om te zien of die laatste 0,5 cm nog kwam. Ze hebben mijn blaas twee keer leeggehaald om te zien of dat misschien in de weg zat, maar ook dit hielp niet. Meerdere malen ben ik getoucheerd en men oh men, wat is dit pijnlijk midden in een wee. Niets hielp om die laatste 0,5 cm ontsluiting op gang te brengen.


Zo lang weeën opvangen voelde nutteloos. Er gebeurde maar niks! Om 03:00 was ik er dan ook helemaal klaar mee en vroeg om pijnbestrijding. Aangezien dit niet gegeven wordt in het geboortezorghuis moest ik overgeplaatst worden naar het ziekenhuis. Ging ik dan, naakt en ingewikkeld in dekens, in een rolstoel de lift in. Het ziekenhuis zit namelijk gewoon boven het geboortezorghuis. Wat ook zo een fijne gewaarwording was, was dat de lift volledig uit spiegels bestond. Niet bepaald een zicht wat je waardeert op zo een moment haha!


In het ziekenhuis kreeg ik een infuus, een morfine pompje (lifesaver!) en werd o.a. mijn hartslag en die van de baby in de gaten gehouden. Ons meisje was nog steeds niet ingedaald en door middel van de weeën opwekkers hoopten ze dat ik pers weeën zou krijgen. Door deze pers weeën kon ik haar dan eerst naar beneden persen en daarna eruit.

 

geboorte birth babygirl newborn baby newbornbaby bevallingsverhaal bevalling


Het morfine pompje deed echt perfect zijn werk. Ik voelde me flink stoned en was in staat om tussen iedere wee voor 20 seconden te slapen. Om vervolgens wakker te worden met hallucinaties en gekke dromen. De weeën opwekkers deden ook wat ze moesten doen en ik kreeg persdrang! Van de artsen mocht ik alvast gaan persen zodat de baby met haar hoofdje de laatste 0,5 cm ontsluiting weg zou duwen. Dit gebeurde dan ook en ik voelde me opgelucht! Eindelijk gebeurde er wat.


Het moment was aangebroken, ik had volledige ontsluiting en de baby was dieper in mijn bekken gezakt. Ik mocht echt persen! Oerkreten kwamen er uit bij iedere perswee en ik was gemotiveerder dan ooit om eindelijk een einde te maken aan alles. 22 minuten persen en ze was er, om 07:07 op 12 januari was onze dochter Olivia Rose Ellen geboren. Maar wauw, niemand, echt niemand kan je vertellen of uitleggen hoe het voelt om de ring of fire door te gaan, om het lijfje uit je te voelen glijden of hoe het voelt als zij voor het eerst op je borst gelegd wordt. Ik voelde mezelf een koe in de weide, die een kalfje baart. Ze werd vies op mijn borst gelegd en ik keek ernaar. Wat is dit? Dacht ik bij mezelf. Een hoopje vlees, met bloed. Nee, alle verhalen die ik gelezen of gehoord had over dat je meteen liefde ervaart, dat had ik niet. Ik wou weten hoe het met mijzelf ging. Het eerste wat ik dan ook vroeg aan de artsen was; ‘’ kunnen jullie even onderin kijken? Ben ik uitgescheurd?’’. De placenta had losgelaten en ook deze mocht ik eruit persen. Dit ging voorspoedig en deed geen zeer. Naderhand hebben ze me verdoofd met een spray en heb ik een kleine hechting gehad.


Ik mag absoluut niet klagen over hoe de bevalling gegaan is. Het opvangen van de weeën ging eigenlijk nagenoeg perfect en ook het persen is voor een eerste kindje super vlot gegaan. En toch, zou ik niet snel zeggen ‘dit doe ik een tweede keer voor de lol’.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.