Mijn bevallingsverhaal deel 3

Gepubliceerd op 9 april 2021 om 07:33

Welkom Logan, op deze mooie wereld. 


Een paar uur na de bevalling mochten we naar huis. Heerlijk! Lekker ons eigen plekje, bedje en douche. We hadden contact opgenomen met de kraamzorg en die zou nog heel even langskomen voordat we de avond/nacht in zouden gaan. 

We reden rustig naar huis aangezien mijn benen/bekken/liezen nog wel veel zeer deden. Toen we de auto op de oprit parkeerden kwam de kraamzorg ook net aangelopen. Ze spiekte natuurlijk meteen even bij de kleine man die in de Maxi Cosi lag. Eenmaal binnen gingen we op de bank zitten met een kop thee. Even kennismaken en kletsen over het inleiden en de bevalling. Ergens midden in het gesprek zei ze dat ze Logan best gekke geluidjes vond maken en ze hem hoorde pruttelen. In het ziekenhuis hadden ze tegen ons gezegd dat hij nogal wat vruchtwater in had geslikt i.v.m. het korte persen (7 minuten). Dit zou de oorzaak zijn van het pruttelen hadden ze daar gezegd. 

Mijn schoonmoeder kwam nog even snel langs om, voordat de avondklok inging, nog even een kijkje te komen nemen. Toen zij wegging heeft de kraamzorg samen met Michael Logan mee naar boven genomen om hem te verschonen. Ze wou toch ook nog even zijn lijfje bekijken omdat de gekke geluidjes bleven aanhouden. In mijn oren waren het ''gewone'' baby geluidjes. Ze vertrouwde de situatie toch niet en vond hem erg ''hijgerig'' overkomen. Ze besloot om onze verloskundige te bellen. Nog geen half uur later stond ze bij ons op de stoep. 

Logan werd op bed gelegd en uitgekleed. De verloskundige viel het ook op dat Logan een vlotte ademhaling had. Ze telde zijn ademhalingen per minuut. Deze kwam uit op ongeveer 100. Ze schrok hier behoorlijk van! Bij een pasgeboren baby hoort dit namelijk ongeveer 50 keer per minuut te zijn. Echter leek het niet alsof hij last had van een gebrek aan zuurstof omdat hij nog mooi roze kleurde en zijn ledematen niet koud aanvoelden. Toch besloot ze om de kinderarts in het ziekenhuis te bellen met de vraag of we langs moesten komen. De kinderarts stuurde met spoed een ambulance. 


Om heel eerlijk te zijn, ging alles een beetje in een roes voorbij. Ik was net bevallen en het overviel me allemaal. Je komt net thuis, uitgeput en moe, klaar om thuis te rusten, te herstellen en te genieten van je pasgeboren kindje. De ambulance parkeerde op de oprit. Drie grote mannen kwamen uit de auto en bekeken Logan vluchtig toen hij binnen op tafel werd gelegd. Sta je dan, als moeder, met je ziel onder je armen, te kijken naar al die grote handen op je pasgeboren zoon. Logan werd in zijn Maxi Cosi gelegd en meegenomen in de ambulance. Helaas mochten wij, in verband met corona, niet mee in de ambulance. 

We reden de straat uit en aan het einde van de straat gingen opeens de lichten aan van de ambulance. Zo snel als we konden reden we het eerste stuk achter ze aan. Ik had pijn. Lichamelijk en mentaal. Mijn zoontje, net geboren, helemaal alleen in de ambulance. Mijn benen deden zeer, mijn bekken konden het snelle rijden amper aan maar toch sjeesden we zo snel als we konden richting het ziekenhuis. We kwamen een minuut eerder aan dan de ambulance en stapten voor het ziekenhuis uit. Daar waar we eigenlijk helemaal niet mochten parkeren. Écht niet dat we eerst naar de parkeergarage om de hoek gingen rijden.

Logan werd uit de ambulance gehaald en op een brancard het ziekenhuis binnen gereden. Wij er achteraan. Strompelend, want lopen ging me ook nog niet al te best af. Op zoek naar een rolstoel was wel het laatste wat er in me opkwam. In het ziekenhuis kwamen we op de couveuse afdeling terecht waar er een overdracht plaatsvond tussen de ambulance broeders en de kinderartsen. Ondertussen werd Logan in een couveuse gelegd. Er werden, zonder dat er tegen ons iets gezegd werd, allerlei draadjes aan hem gekoppeld. Plakkertjes op zijn borst en rug, een sonde in zijn maag en een infuus in zijn mini handje. Ook kreeg hij een soort kapje over zijn hoofd met een zuurstofmasker. Michael en ik zaten samen in het hoekje van de kleine kamer. Alleen maar toe te kijken en af te wachten tot er iets gezegd werd tegen ons. Weer met onze ziel onder onze armen. De artsen spraken een taal die wij niet tot amper begrepen... 

Uiteindelijk werden er een aantal dingen verteld waaronder dat zijn zuurstofsaturatie maar 50 was. Dit getal hoort boven de 94 te zijn. Er werd verteld dat we geluk hadden dat we er zo snel bij waren. Dat hij ondertussen wel al koude en blauwe handjes had gekregen. Dat hij onwijs hard aan het knokken was voor zijn leven.

Ze namen via hielprikjes allerlei bloedmonsters af in de hoop te achterhalen wat er aan de hand was. Preventief gaven ze hem een breed spectrum antibiotica, in de hoop dat deze zou aanslaan voor het probleem. Door het zuurstofmasker werd zijn ademhaling langzaamaan stabieler en werden wij meegenomen naar een andere kamer waar we konden slapen. De uitslagen van de bloedafnames zou namelijk ergens in de loop van de nacht/ochtend pas terugkomen. Ik stond op om richting de andere kamer te lopen maar compleet 'vergeten' door alle hectiek dat ik een paar uur eerder bevallen was. Mijn hele broek zat onder het bloed. Ik was onwijs doorgelekt.

Je zou denken, dat we absoluut niet konden slapen. Niks was minder waar. We werden de volgende ochtend gewekt door de kinderarts met het nieuws over de bloedtesten. Logan had een soort bloedinfectie. Exact zullen ze het niet weten, maar wat ze wel wisten is dat het breed spectrum antibiotica aansloeg. Ook zullen ze niet te weten komen waar deze infectie vandaan is gekomen. Het kan zijn dat Logan dit al had in mijn buik (zou het minder leven gevoel mogelijk kunnen verklaren) maar het zou ook kunnen dat hij het heeft opgelopen tijdens de bevalling zelf. Het schijnt vrij vaak voor te komen aldus de kinderartsen. 

Logan was een vechter en het ging al snel wat beter met hem. Ik was opnieuw opgenomen als kraamvrouw waardoor ik, zolang als dat de antibiotica kuur duurde, bij hem mocht blijven. Dit was uiteindelijk 7 dagen. Voor mijn eigen verwerking was dit goed. Ik zag namelijk iedere dag een slangetje, een infuusje of de maagsonde verwijderd worden en mijn zoontje weer het frisse pasgeboren zoontje worden die je hoort te zien in de kraamweek. 

En moet je ons nu eens zien, alweer vijf weken verder, met een prachtig kindje die het onwijs goed doet! Wat een rijkdom. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.