Mijn bevallingsverhaal deel 2

Gepubliceerd op 27 maart 2021 om 21:28

Ik was net naar de beval kamer gebracht toen Michael binnen kwam lopen. Ik voelde me nog best prima dus lachend zeiden we nog tegen mekaar ''nou als ik kotsend tot 10 cm ontsluiting kom, helemaal prima''. Binnen no time zat ik dan ook op 7 cm, en dit allemaal met veel overgeven maar weinig weeën/buikpijn. Helaas liep het hierna helemaal vast. De ontsluiting vorderde niet verder en het was ondertussen al eind van de ochtend/begin middag. Ze besloten om mijn vliezen te breken. Hiermee hoopten ze dat mijn weeën krachtiger werden en de ontsluiting verder zou vorderen. Mijn weeën werden wel iets krachtiger maar nog niet krachtig genoeg om de ontsluiting verder te laten vorderen. 

We hadden de tijd maar toch hebben we besloten om een infuus aan te leggen en weeën opwekkers toe te dienen. Ik heb specifiek gevraagd of ze dit zo langzaam mogelijk willen doen om hiermee te voorkomen dat ik in een weeën storm terecht zou komen. Dit is dan ook gelukkig niet gebeurd. De opwekkers deden hun werk en de weeën werden krachtig genoeg om me naar 9,5 cm ontsluiting te brengen. De baby was nog steeds niet ingedaald en van de arts moest ik allerlei posities aannemen om de natuur een handje te helpen, bijvoorbeeld door op handen en knieën te zitten. Ik vond dit echt hels want alles deed zeer, De baby lag helemaal aan mijn linkerzijde en alle andere posities deden zoveel zeer. 

Vanaf dit moment raakte ik dus ook compleet in een mentale struggle met mezelf. Ik wou niet bevallen. Ik kon niet bevallen. De herinnering aan de bevalling van Olivia kwam naar boven en daarmee ook de pijn. Ik heb mezelf helemaal gek lopen denken en aan alle kanten de bevalling proberen tegen te werken. Zelfs de artsen zeiden op een gegeven moment dat het zo niet ging werken. Ik bleef bijvoorbeeld maar roepen dat de baby niet goed lag. Dat ik voelde dat hij niet voor de uitgang lag. Om me het tegendeel te bewijzen heb ik gewoon met 9,5 cm ontsluiting nog een echo gehad. Natuurlijk lag de baby gewoon goed, alleen nog niet ingedaald. 

Ook hadden de woorden van de dagen daarvoor schijnbaar meer impact op mij dan ik had gedacht. De woorden dat het een forse baby was. Ik had sterk het gevoel dat deze bevalling zou eindigen in een compleet fiasco en verloor ik vertrouwen in mijn lichaam. Het zou niet passen. 

Maar opeens voelde ik het. Shit. Persweeën. Ik wou echt niet. Ik kon het niet! Het waren ook rare persweeën. Ik had namelijk niet het gevoel dat ik moest poepen maar voelde de drang enkel aan de 'voorkant'. Dit benoemde ik en de artsen zeiden dat dit niet de goede persweeën waren en ik deze moest wegpuffen. Onmogelijk natuurlijk. Na enige tijd dit geprobeerd te hebben begonnen ze toch te twijfelen. Ze zagen namelijk wel mijn buik verkrampen. Nog steeds was ik alles aan het onderdrukken en wist ik dat ik, om echt te gaan bevallen, een knop in mijn hoofd moest omzetten. Ik vroeg dan ook of iedereen mij heel even met rust wou laten en probeerde in mezelf te keren. Letterlijk heb ik op dat moment een peptalk aan mezelf gegeven. Het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. 

Oke, let's do this! Ik gaf me over aan de persdrang. De kamer stond vol met mensen. Allemaal op een rijtje aan het voeteneind van mijn bed. Ze wouden de afstandsbediening van het morfinepompje van mij afpakken maar hier werd ik zo kwaad om. Dat knopje in mijn handen vasthouden was soort van mijn mojo. Op een andere manier hebben ze de toediening uitgeschakeld. Ze stonden allemaal rustig te wachten en hadden volgens mij de verwachting dat het persen nog wel even zou duren. 

Ikzelf dacht alleen maar oké, nu mag en kan ik eindelijk wat doen en dat kind gaat er z.s.m. uitkomen! Met volle kracht perste ik het hoofdje eruit. Ik weet nog dat ik zag hoe de artsen snel richting het bed stapten en helemaal verbaasd waren. Bij the ring of fire pufte ik de weeën weg. Hierna mocht ik doorgaan, maar... ik had geen weeën meer?! Alles was weg. Alsof mijn lijf dacht dat de baby al geboren was.  Ik was in ieder geval blij dat het hoofdje eruit was, want dit was het ergste gedeelte. Toch? 

Niks was minder waar. De schouders waren namelijk nog breder. Met 4 man sterk hebben ze mijn benen open gedrukt (knieën richting het bed) omdat het anders nooit zou passen. Ik perste op gevoel en daar was onze zoon. Logan Reef Ellen. Het persen heeft maar 7 minuten geduurd. Het paste dus toch wel. Zelfs zonder kleerscheuren..

Welkom Logan, op deze mooie wereld. 



«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.