Het eerste trimester

Gepubliceerd op 16 december 2019 14:32

Wauw, we waren zo snel zwanger geworden dat ik een beetje overweldigd werd door geluk, blijheid en enthousiasme. Ik ging dan ook dezelfde dag nog op zoek naar een verloskundigenpraktijk en plande onze eerste afspraak in. Deze werd helaas verplaatst naar iets eerder aangezien ik rond de 6 weken wat bloed verloor. Met mega veel spanning en zenuwen reden we samen naar de verloskundigenpraktijk voor een inwendige echo. Op deze echo was een vruchtzak te zien, maar nog geen kleine mini. 

We werden naar huis gestuurd met een vervolgafspraak voor de week erop.

Onbeschrijflijk hoe spannend we deze week vonden en niet konden wachten tot de volgende echo. Gelukkig was in de zevende week het vruchtzakje gevuld en was er echt iets aan het groeien in mijn buik. Helaas konden we het hartje nog niet zien kloppen, maar gelukkig volgde dit vrij snel op andere echo’s. Hierna voelden we allebei dat het helemaal goed zou komen en waren we dolblij en gelukkig.

Geheimhouden voor onze omgeving en familie heeft dan ook niet lang geduurd.

Hetzelfde gold voor mijn toenmalige werk.  Ik was vaak misselijk en moest veel overgeven, waardoor ik al snel door de mand viel op mijn werk. Gelukkig vonden we het niet erg om het zo snel te vertellen aan onze families en omgeving, en past dit stiekem ook wel een beetje bij ons.

Overgeven, misselijk en nog maar eens overgeven.

Zoals ik hierboven al schreef moest ik veel overgeven en bleef het zeker niet bij ochtendmisselijkheid. Alle tips en tricks die ik las (droge crackers naast je bed enzovoorts) hielpen zeker niet. Ik werd vaak al wakker van de misselijkheid, nog voor mijn wekker. Mijn vriend steunde mij super goed. Elke keer als ik weer boven de wc hing kwam hij aanrennen met een glaasje water. Super fijn!

Trots en blij, maar nog lang niet zo leuk als ik mij had voorgesteld.

Ik moest erg wennen aan het feit dat het allemaal niet zo een roze wolk was als ik me had voorgesteld of gehoord had. Mijn broodjes filet americain moest ik vaarwel zeggen, carpaccio de deur uit en alcohol, helaas pindakaas! Ik voelde me een emotioneel wrak, moe en had last van veel moodswings (waar mijn vriend de dupe van was ha-ha!). Maar al met al, was ik ook trots! Ik was ervan overtuigd met 12 weken al een flinke buik te hebben en wou deze maar al te graag showen!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.